فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٣١ - آيه دوم

اشكهاى چشم او را پاك مى كرد، آيه ياد شده فرود آمد و پيامبر افزود: «ان عادُوا لك فَعُد لهم بما قُلت» اگر بار ديگر گرفتار شدى، همين راه و روش را ادامه بده.

زمخشرى مى گويد گرفتارى و عمل به تقيه دامن ديگران را نيز گرفته بود مانند صهيب رومى، بلال حبشى و خبّاب بن ارت.[١]

مفسران، در تفسير اين آيه، همين مطالب را به نحوى تكرار مى كنند و يادآور مى شوند كه اظهار كفر براى رهايى از شر، كفر نيست، زيرا محلّ ايمان، قلب و خرد است و ايمان، با اكراه به خرد و دل مؤمن، راه نمى يابد و تنها مى تواند ظاهر و رفتار او را با خود، همراه كند. در اين مورد مى توانيد به تفاسير ياد شده در زير مراجعه كنيد.[٢]

آيه دوم

(لا يتَّخِذِ المُؤْمِنُونَ الكافِرينَ أولياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنينَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللهِ فى شَىْء إلاّ أنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً وَيُحَذِّركُمُ اللهُ نَفسَهُ وَإلَى اللهِ الْمَصِيرُ).[٣]

«افراد با ايمان نبايد به جاى مؤمنان، كافران را ولىّ و سرپرست خود برگزينند. هر كس چنين كند، پيوندى با خدا ندارد مگر اين كه از آنها بپرهيزيد، و به خاطر هدفهاى مهمترى تقيه كنيد خداوند شما را از نافرمانى خود، برحذر مى دارد و بازگشت همگان به سوى خداست».